Pamię­tam, jak star­si ludzie z wios­ki, z której pochodzę, opowiadali o pro­jekc­jach filmów w rem­izach strażac­kich, było to gdzieś w lat­ach 80. Jacyś przy­jezd­ni, pewnie całkowicie na lewo, wyświ­et­lali na prześcier­a­dle filmy, wid­zowie aku­rat najmilej wspom­i­na­ją bijaty­ki z Chuck­iem Nor­risem albo „Ram­bo – Pier­wszą krew”. Niewiele się zmieniło przez te lata, dzisi­aj wiele osób w tym kra­ju również nie ma możli­woś­ci grupowego, bardziej refleksyjnego – niż oglą­danie fil­mu na kilku­nas­tocalowym mon­i­torze – odbioru dzieł fil­mowych. Zrób­my mały rachunek: podróż z Kras­no­bro­du do najbliższego kina, tego w Zamoś­ciu, trwa pół godziny, dołóżmy kosz­ty dojaz­du, późno kończące się seanse dzieł pre­mierowych, a okaże się, że mało jest kino­manów, którzy naprawdę pozwala­ją sobie na taki rary­tas częś­ciej niż raz w miesiącu. Prob­lem, jak widać, wcale nie tkwi w men­tal­noś­ci mieszkańców, przeszkody są czys­to fizy­czne i przestrzenne. Dlat­ego 28 sierp­nia akty­wiś­ci z pro­jek­tu Pol­s­ka Światłoczuła odwiedzili Kras­no­bród, mias­to urocze, którego wyre­mon­towany dom kul­tu­ry i całkiem spo­ra sala kinowa tylko proszą, aby wyświ­et­lać tam dobre, skła­ni­a­jące do reflek­sji filmy.

Pol­s­ka Światłoczuła, jak czy­tamy na stron­ie infor­ma­cyjnej, „rozpościera fil­mową sieć nad kra­jem, odkry­wa i lokalizu­je miejs­ca, do których warto dotrzeć z dobrym pol­skim kinem. Chce­my stworzyć niepow­tarzal­ną atmos­ferę wokół pro­jekcji, dlat­ego będą one odby­wały się w niety­powych miejs­cach: w więzie­niu, w koś­ciele, w małych zapom­ni­anych salach oper­owych, domach kul­tu­ry”. Cel god­ny ide­al­istów, zapoc­zątkowany przez grupę młodych miłośników celu­loid­owych opowieś­ci, na pewno potrzeb­na była tutaj również wiara w to, że kino może zmieni­ać świat. I jasne, że może, szczegól­nie dobre kino. Pol­s­ka Światłoczuła dociera więc do mieszkańców, którzy pozbaw­ieni są możli­woś­ci spotkań z pol­skim filmem autorskim i jego twór­ca­mi. Każ­da pro­jekc­ja fil­mu połąc­zona jest ze spotkaniem z jed­nym z głównych jego twór­ców. Najważniejsze jest stworze­nie potrze­by intelek­tu­al­nego dyskur­su o obe­jrzanych tytułach, w Kras­no­brodzie się udało – do KDK przyszła głównie młodzież i widać było, że byli poruszeni wybranym przez koor­dy­na­torów filmem. „Cześć, Teres­ka” w reż. Rober­ta Glińskiego to dzieło kul­towe, które boleśnie wprowadz­iło dzisiejszych gim­naz­jal­istów do rzeczy­wis­toś­ci koń­ca lat dziewięćdziesią­tych, szarych blokowisk, cią­gle nieza­skle­pi­onych postko­mu­nisty­cznych ran. Chy­ba młodzi zrozu­mieli przekaz, z Tereską moż­na się bowiem iden­ty­fikować – to dziew­czy­na, która szu­ka swo­jego miejs­ca na świecie, des­per­acko prag­nie miłoś­ci i uciecz­ki w świat kolorowy, inny niż czarno-białe kadry. Po pro­jekcji były brawa i roz­mowa kras­no­brodz­ian z Alek­san­drą Grażyńską, jed­ną ze Światłoczułych. Nieste­ty nie udało się przy­być Karolin­ie Sobczak, aktorce, która grała Renatę, koleżankę tytułowej bohater­ki. Całość trans­mi­towana była na żywo na stron­ie inter­ne­towej.
Pomysło­daw­ca­mi pro­jek­tu są: Doro­ta Kędzierza­wska (reżyser) oraz Arthur Rein­hart (pro­du­cent, oper­a­tor). Pol­s­ka Światłoczuła oświ­etliła Kras­no­bród dzię­ki zaprosze­niu lokalnego ani­ma­to­ra kul­tu­ry, Tomasza Pakuły. Pro­jekc­ja została zor­ga­ni­zowana we współpra­cy z Ośrod­kiem Szkole­niowo-Wypoczynkowym Pszczelin­iec Tadeusza Wszoły, gdzie goś­cie zatrzy­mali się na czas poby­tu w Kras­no­brodzie.

Więcej infor­ma­cji na: www.polskaswiatloczula.pl
Jakub Koisz

Tags: filmy w krasnobrodzie, kino, kino w krasnobrodzie, krasnobród, polska światłoczuła