Tytuł książ­ki Jerzego Ślusar­czy­ka sugeru­je, że może­my mieć do czynienia z per­spek­ty­wą czys­to subiek­ty­wną, pub­likacją pisaną pośpiesznie, której intencją jest zabranie gło­su w spraw­ie ważnej dla auto­ra. To jed­nak pozo­ry, zgadza się, są tutaj uproszczenia, warsz­ta­towe niedo­ciąg­nię­cia, książce przy­dało­by się porządne prz­eredagowanie, mniej nar­racji z per­spek­ty­wy auto­ra, jed­nak jej treść nie doty­czy tylko kwestii kon­cen­tru­ją­cych się na Ślusar­czyku. Jest to raczej głośne i celne wezwanie do dyskusji.

Ślusar­czyk eta­towo prze­wodz­ił Het­manowi od lip­ca 2007 do mar­ca 2008. Opinia pub­licz­na nie zawsze była mu przy­chyl­na, a jego obwini­ano za upadek klubu. W książce jed­nak stara się dowieść, że nie miał dużego wpły­wu na to, jakie infor­ma­c­je trafi­ały do mediów, a te które trafi­ały – były zwyk­le wezwaniem do bezsen­sownego linczu. Najbardziej Ślusar­czyk obwinia zamo­js­ki mag­is­trat. Szczegól­nie dosta­je się prezy­den­towi, który nie wykazy­wał akty­wnoś­ci w celu udziela­nia pomo­cy klubowi.
Odpowiedź na pytanie, co jest prawdą, a co nią nie jest, zostaw­ić należy czytel­nikom, którzy dys­ponu­jąc wiedzą na tem­at zamo­js­kich władz oraz lokalnej pro­mocji sportu, przeanal­izu­ją dane, a potem niczym Sher­lock Holmes, drogą dedukcji, ocenią zasad­ność oskarżeń Ślusar­czy­ka. Uważam jed­nak, że o wiele więcej niż same argu­men­ty zdzi­ałać może to, co będzie się o spraw­ie mówiło już po pre­mierze książ­ki. Uważny Czytel­nik będzie więc jeszcze uważniej wyłapy­wał infor­ma­c­je, może baczniej patrzył na ręce obu stron kon­flik­tu. Bo jeśli oso­by, które Ślusar­czyk wskazu­je jako winne, nabiorą wody w usta, nie trze­ba będzie detek­ty­wa, aby zauważyć, że coś jest na rzeczy. Ktoś potrząs­nął klatką, pytanie tylko, czy kanar­ki zaczną głośniej śpiewać.

Gonzo

Tags: hetman zamość, Ślusarczyk, Sport